Thursday, July 3, 2008

Geen vuurwerk, maar wel een superdag

Met ijzeren zelf-discipline hijs ik mezelf net voor achten het bed uit. We zijn al meteen gewend aan de twee uur tijdsverschil, terwijl ik eigenlijk had gehoopt, dat iedereen daardoor eerder naar bed en vroeger wakker zou worden. Niet dus!

Gisteravond kwamen de tieners en Rick pas terug, toen ik al in slaap was. Rick is dus niet echt blij als ik hem, zoals afgesproken, wakker maak voor ik naar boven ga. Maar zij beginnen aan hun douches, terwijl ik loop te zweten op de lopende band en elliptische machine! Voor mij, die gewend is meer dan een uur te sporten, is het halve uur wel zo voorbij, dat is dan wel weer fijn.

Het is buiten nog flink bewolkt en heiig. Dat laatste komt, horen we op de radio, omdat er bosbranden in Canada zijn en de wind staat deze kant op. Die rook reist wel ver, want er zit nog een hele staat tussen voor de Canadese grens! Die branden moeten dus wel flink zijn.

We eten weer gauw ontbijt in het hotel en om half tien zijn we klaar om op weg te gaan. Ik bel de Best Buy om te kijken, of ze het onderdeel voor onze GPS al binnen hebben, maar dat is niet het geval. Er wordt plechtig beloofd ons te bellen, zodra dat wel zo is, en dat gebeurt een aantal uren later ook keurig. Wat dat betreft is het hier wel echt small town America, want degene, waarmee ik sprak, wist zelfs zonder het op te zoeken onze achternaam. Ga daar maar eens aan bij de Best Buy in Tysons Corner!

Na een stop bij Starbucks voor koffies en water rijden we gauw door naar Mount Rushmore. Het lijkt helemaal niet druk, dus we hebben goede hoop. Zelfs in Keystone, aan de voet van de weg naar het Memorial, is het niet superdruk.

Maar dan keren we de weg naar Mount Rushmore op en de moed zakt in onze schoenen! Tot aan de voet van de berg staan mensen geparkeerd, er is om half elf geen plekje meer ver. Drommen lopen de twee mijl naar boven met koelboxen en stoelen etc.

Wij zitten in een file en kunnen niet terug. We zien de hoofden van de presidenten dus heel goed en nemen allerlei foto's. Maar we kunnen een parkeerplaatsje wel vergeten! Ook terug naar beneden zijn mensen tot mijlenver geparkeerd. Onvoorstelbaar! Om half elf is er al geen mogelijkheid meer om dit spektakel mee te maken!


We besluiten er dan ook verder geen moeite voor te doen en Mount Rushmore dinsdag te gaan bezoeken (morgen zal het ook superdruk zijn voor Independence Day). We stoppen voor een pitstop bij de Rushmore KOA. Voor de kampeerders, deze ziet er erg leuk uit! We kopen ook wat snacks en overheerlijke fudge, die we in de auto opeten.

Dan bespreken we de rest van de dag en besluiten eerst naar Wind Cave National Park te gaan. Die grotten intigreren ons allemaal. Doordat ik niet op de kaart kijk komen we per ongeluk op de langzame route erheen terecht.


Die loopt door Custer State Park en is wel prachtig, maar duurt twee keer zo lang. Pas na twaalven komen we bij het Visitor Center aan. Gelukkig kunnen we kaartjes krijgen voor Natural Entrance Tour van tien voor half twee. Die zal een uur en een kwartier duren en diep de grot in gaan.

We hebben net iets minder dan een uur, dus geen tijd om ergens te gaan lunchen. Gelukkig zijn er automaten met sandwiches en een paar magnetrons. Mijn honing-mosterd kip sandwich is nog best redelijk te pruimen ook.

Tien minuten voor de rondleiding begint zijn we paraat. Mike, de National Park ranger, komt om ons mee naar beneden te nemen. Hij vertelt wat interessante feiten voor we op weg gaan. Zo is Wind Cave (de naam heeft het, omdat er wind blaast door de vele tunnels van de grot) de vierde langste grot ter wereld met tot nu toe 128 mijl ontdekt (dat is bijna 200 kilometer!). Interessant vind ik ook, dat Jewel Cave National Monument de tweede langste grot ter wereld is en die is hier minder dan een uur vandaan! En nummer een is ook in de VS: Mammoth Cave in Kentucky!

We lopen naar de ingang en Mike laat de oorspronkelijke ingang zien. Dat is een gat niet wijder dan een halve meter! Het lijkt te nauw om een persoon door te laten, maar dat is dus wel gelukt. Tegenwoordig zijn er nog allerlei mensen bezig de rest van deze grot te ontdekken. Er is dus meer, maar hoeveel is onbekend.

We lopen eindeloos veel trappen af (bij elkaar 300 treden, gelukkig allemaal naar beneden). Na de eerste paar krijg ik voor het eerst in mijn leven een claustrofobisch gevoel. Het idee zover onder de aarde te zijn en slechts een nauwe trap terug naar boven bevliegt me. Gelukkig gaat het gauw weer over!


Boxworks

In Virginia hebben we ook heel wat grotten, maar die zijn wijder. Daar heb ik dat gevoel nooit gehad. Deze grot voelt sowieso meer alsof we echt aan het ontdekken zijn. Hij is donker en je krijgt zeker een gevoel voor wat de originele ontdekkers moesten meemaken. Heel indrukwekkend allemaal en de boxwork formaties (net als doosjes) en popcorn zijn mooi.

Een ander verschil met de Virginiaanse grotten is, dat er geen gekleurde lichten zijn, geen manier om formaties nog mooier te laten zijn. Dit is de rauwe grot. We zien ook overal tunnels, die naar andere kamers zouden kunnen leiden. Fascinerend! Voor we het weten zijn we bij de lift, die ons weer terug naar boven zal brengen. Niet voor niets is dit een nationaal park, zowel boven als onder de grond!

Wij rijden terug en gaan naar het Crazy Horse Memorial. We betalen de $27 voor de auto en rijden naar het bezoekerscentrum.

Daar zijn we nog geen grein dichter bij het Memorial en zien, dat we nog eens $4 per persoon zullen moeten betalen voor een bus naar de voet van de heuvel. Het is bij vieren en vooral de kinderen willen heel graag goud gaan pannen.

Aan de dame achter het loket vraag ik, hoe lang de busreis zal duren. Ze vraagt of we de film binnen al hebben gezien. Ik antwoord, dat we daar geen tijd voor hebben. Ze blijft erover zeuren, dat dat eerst moet, en ik moet toegeven, dat ik geergerd reageer. De kinderen en Rick weten niet wat ze willen, Kai en Saskia willen per se niet, Rick zegt niets en Katja vertrekt. Mijn ergernis graad staat op 100!


Zonder kaartjes te kopen lopen we het bezoekerscentrum in en ik ga maar naar de wc om af te koelen. Eigenlijk wil ik namelijk wel graag mee met de bus, maar ik snap ook, dat de kinderen het goud pannen niet willen missen. Ik denk met de ideale oplossing te komen: we nemen een kaartje, waarmee we naar Crazy Horse terug kunnen keren en gaan eerst goud pannen en dan terug. Het hele gezin gaat daarvoor.

In Hill City is het even zoeken naar de Wade's Gold Mill. Ik vraag de weg bij een restaurant en dan zijn we er zo. Het is duidelijk een familiebedrijfje (we hebben andere advertenties gezien van grotere bedrijven en dit is net leuk) en voelt erg authentiek aan.

Bob checkt ons in en we betalen $7 per persoon om te leren pannen. We krijgen ieder een potje met onze naam met zand en zeker zeven korrels goud erin. Buiten leert Bob ons hoe we die zeven korrels eruit moeten zeven. Wat een gedoe voor die goudzoekers van een eeuw geleden, zeg!

Als we allemaal onze zeven korreltjes hebben gezeefd en die in een potje met water hebben gedaan, beginnen we aan het echte werk. Naast het huis ligt een berg stenen en gruis, die ze uit hun mijn hebben gehaald. Die mijn ligt dicht bij Custer en is niet voor het publiek toegankelijk.

Wij moeten allemaal onze pan half vol scheppen en gaan dan naar het beekje om te zoeken naar goud. Ik vind heel wat kristallen in mijn pan en ook heel wat granaatjes (de geboortesteen van januari), maar helaas geen goud. Ik vind het wel heel ontspannend hier in de mooie natuur met zo'n kabbelend beekje, onze handen en voeeten erin.


Van ons vijven vindt alleen Katja wat goud. De rest heeft een heel aantal granaaten. Dit alles heeft tot mijn verbazing twee volle uren in beslag genomen. Het moet gezegd, dat de mensen, die er werken, alle tijd namen om te helpen. Vooral Saskia kreeg 100% attentie. Echt de moeite waard, deze Gold Mill!

Het is inmiddels bij zessen en niemand heeft meer zin om terug te gaan naar Crazy Horse. De paar foto's, die we hebben genomen, moeten dus maar genoeg zijn. In ieder geval hebben wij ruim bijgedragen aan het monument, gezien het feit, dat we nauwelijks van de faciliteiten gebruik hebben gemaakt. Maar ja, keuzes moeten soms gemaakt worden.

In Hill City parkeren we en gaan naar de Whitakers juwelier. De meisjes en ik zijn geintrigreerd door het Black Hills Gold. Dat heeft namelijk verschillende tinten (groen en roze, door o.a. koper te mixen met het goud).

Het blijkt alweer een familiebedrijf met honden en katten, dus de kinderen willen niet meer weg. Ik vind een heel leuke armband van zilver en de typische roze en groene druiveblaadjes en druiven. De meisjes vinden oorbelletjes met hetzelfde patroon, dat typisch is voor dit gebied. Wij hebben onze souvenirs!

Daarna lopen we winkel in winkel uit om te kijken of Kai en Rick iets van hun gading kunnen vinden. Maar dat blijkt niet zo makkelijk oftewel onmogelijk. Dus strijken we neer om te gaan eten bij de Bumpin' Buffalo.

Katja en ik gaan eerst en kijken of het leuk is op het dak. Maar het menu daar trekt ons niet, dus gaan we terug naar het gewone restaurant. Het eten is lekker, Katja en ik bestellen hetzelfde. Eerst een garnalencocktail met vijf reuze garnalen.


Daarna een bisonsteak, helemaal zonder gedoe en precies goed gegrild. Ik ben geen vleesliefhebster, maar de afgelopen paar dagen was er niet veel keuze. Toch was het iedere keer (behalve gistermiddag) zeer lekker! Toch tel ik altijd mijn gelukkige sterren (ok, vertaling van een Amerikaans gezegde), dat wij zoveel verschillende cuisines hebben om van te kiezen thuis!

Rick brengt ons naar het hotel en rijdt dan door naar Best Buy. Hopelijk hebben we morgen weer een GPS, hoe kun je aan moderne technieken verslingerd raken?

Met zijn allen kijken we op de tv uiteindelijk om kwart over negen naar het vuurwerk bij Mount Rushmore. Dat duurt bijna een half uur en is inderdaad zeker heel erg indrukwekkend. Toch krijg ik het gevoel, dat wij het op zijn best bekijken, zeker als de nieuwslezer verkondigt, dat de laatste persoon daar tegen drie uur vanochtend (!) zal vertrekken!!!

Wednesday, July 2, 2008

Naar Nebraska en terug

Na een heerlijke nacht onder het dekbed van de Hampton Inn ben ik om kwart over zes klaarwakker. Met de anderen heb ik (de vroege vogel) afgesproken, dat ze om acht uur zullen opstaan.

Stilletjes kleed ik me in mijn sportkleding en ga eens kijken hoe de sportkamer er in dit hotel uitziet. Deze heeft uitzicht op het zwembad. Er staan twee lopende banden, een elliptische machine en een fiets. Ik neem de elliptische machine, kies een heuvelprogramma en al lezend zit een half uur er zo op. Na nog wat push ups en buikspieroefeningen loop ik weer naar beneden. Onze kamer ligt ideaal, naast het zwembad en de kamer met toestellen ligt er recht boven.

De hele familie ligt nog in diepe rust, dus ik ga maar douchen. Buiten ziet het er niet zo mooi uit en een check op de computer leert, dat het vandaag bewolkt zal zijn met regen- en onweersbuien. Niet bepaald goed weer om de natuur in te gaan dus.

In overleg met Rick besluit ik het plan voor vrijdag en het plan voor vandaag om te draaien. De weersvoorspellingen voor vrijdag zijn stukken beter. Vandaag zullen we dus richting Nebraska gaan. De dingen, die daar te doen zijn, zijn niet zo weersafhankelijk.

Deze Hampton Inn is een heerlijk hotel. Niet alleen hebben ze ontzettend lekkere bedden, maar ze serveren ook een heel redelijk gratis ontbijt. Er zijn biscuits, English muffins en andere ontbijtbroodjes en muffins, cereal, vers fruit (aardbeien!), ei, sausage en meer.

Bovendien komt hun koffie in twee sterktes, regular en robust, waarvan de laatste lekker sterk is. En Rick staat bijna te dansen, want het theemerk, dat ze bieden, is Pickwick!

Terwijl we daar zitten, zien we, dat een man zijn bord hoog opstapelt en in een keer al het ei opmaakt! De vrouw, die in de keuken werkt, verontschuldigt zich tegen de dame achter hem en zegt over een paar minuten meer te hebben. Ze vertelt, dat sommige mensen wel vier of vijf keer op komen laden! Dat zijn dan zeker degenen, die nauwelijks kunnen lopen van het overgewicht. Zo zie je maar, mensen, die iets wat gratis is, misbruiken, heb je overal.

Na Katja's douche en ontbijt kunnen we eindelijk op weg gaan. Het is inmiddels al tegen tienen, later dan ik gehoopt had te vertrekken. Dat vind ik moeilijk op deze vakanties, mijn geduld bewaren als ik allang klaar ben en de anderen nog allerlei ditjes en datjes moeten doen.

Nu we geen GPS hebben en geen kaarten besluiten we te kijken of we bij het benzine station kaarten kunnen vinden. De Exxon naast het hotel brengt uitkomst, ze hebben een goede kaart van de omgeving. We zijn ook van plan naar Nebraska te gaan en daar is geen kaart van, dus die denken we later wel te kopen.

Verderop zien we een drive thru Starbucks en Rick kan dat niet weerstaan (ik heb al drie koppen "robust" koffie met hazelnoot half and half op, dus genoeg caffeine voor nu!). Saskia klaagt over autoziekte en misselijkheid en laat er nu aan de overkant een Walgreens zijn! Na haar ook een pilletje Dramamine te hebben gegeven gaan we eindelijk serieus op weg.

In het begin is het een en al reclamebord langs de wegen, maar al gauw rijden we het Black Hills National Forest in. De Black Hills lenen hun naam aan de vele naaldbomen, die de heuvels een bijna zwart aangezicht geven.

In een van onze reisboeken lees ik over een legende van Paul Bunyan en Babe, the Blue Ox. Deze heel Amerikaanse legendarische figuren kom je overal in dit land, waar er een natuurlijk wonder is, tegen. Ze hebben te maken met de creatie van de Grand Canyon, de Grote Meren en dus ook met de Black Hills. Die zijn namelijk, waar de grote blauwe os uiteindelijk begraven zou zijn. En de rivieren hier zijn de tranen van Paul Bunyan. Leuk, toch, zulke folklore?

We rijden via Keystone, waar we even uitstappen voor een pitstop en wat foto's met de meisjes op een enorme houten stoel, naar Mount Rushmore. Hier is ook het Borglum (beeldhouwer van Mount Rushmore) museum, maar we besluiten dat over te slaan.

En dan zien we opeens de hoofden van de presidenten voor ons! Het weer is bewolkt en de belichting slecht, maar het blijft indrukwekkend. Natuurlijk nemen we toch de nodige foto's. De bedoeling is, dat we morgen een uitgebreider bezoek maken, hoewel we ons oorspronkelijke plan om het vuurwerk daar te gaan bekijken waarschijnlijk zullen moeten laten varen. Hoe graag we het ook zouden zien, de opofferingen zouden wat te veel zijn, denken we nu.

Overal wordt gezegd, dat je dan al om 11 uur 's ochtends aanwezig moet zijn en ten eerste zouden we niet weten, wat we al die uren zouden moeten doen en ten tweede is er zoveel meer te zien en doen hier! Bovendien zullen er zoveel mensen zijn, dat het een tijd zal duren om terug naar het hotel te komen. Jammer, maar (tenzij er iets onverwachts gebeurt) helaas.

Wij rijden door naar het Custer State Park. We komen door een nauwe uit de rots gehouwen tunnel, waar vast de grote campers, die we overal zien, niet door kunnen! Net voor de Needles Highway, die we hopelijk volgende week zullen rijden, slaan we af naar het zuiden. Vandaag is er toch weinig te zien door de laaghangende bewolking.

De natuur is hier prachtig, maar iedereen begint zich wat te vervelen. Rick looft een dollar voor degene, die het eerst een prairiehondje ziet. Kai heeft inmiddels al een aantal herten aangewezen en zegt een prairiehondje te zien, maar die telt niet, want meer dan een persoon moet ze zien.

Even later moeten we toegang betalen voor het Custer State Park en die bedraagt $12. Maar het zal geldig zijn tot en met 8 juli, precies goed, want die dag hebben we gepland er weer heen te gaan. We krijgen een gele sticker op het raam en mogen doorrijden.

Meteen na de ingang zien we een bambi met moeder, dat begint al goed! De weg, die we rijden vanaf de 16A bij Mount Rushmore is (voor degenen, die op de kaart meekijken) 87 - 89 - 16A - 87. Het is lieflijk landschap met mooie beekjes langs de weg.


We rijden bijna ongemerkt Wind Cave National Park binnen en daar staat een bord, dat bisons gevaarlijk kunnen zijn. Dat belooft wat! En dan opeens zegt Saskia: "Een prairiedog!" en zijn we bij een prairie dog town beland. Tientallen kleine marmotachtige diertjes "blaffen" naar elkaar, want wij mensen komen te dichtbij.


Ze zijn veel kleiner, dan ik had gedacht (maar dat komt misschien ook, omdat ze verder weg zijn, bij de zoo leken ze veel groter). En hoeveel foto's kun je van deze kleine schatjes nemen? Eindeloos veel! Hopelijk zijn er een paar gelukt, want ze zijn razendsnel!

Niet veel later stuiten we op een enorme kudde bisons. Ze staan vlak langs de weg en steken ook regelmatig over. Er zitten een heel aantal kalfjes bij en alweer werken de fototoestellen overtijd!


Het is inmiddels al bij enen en de magen beginnen te knorren. We bespreken met zijn allen onze route, want iedereen is zo gecharmeerd van de dieren, dat ze eigenlijk niet zover Nebraska in willen gaan als gepland (Carhenge was ons oorspronkelijke doel). Mij maakt het niet uit, zolang ik maar kan zeggen, dat ik in Nebraska ben geweest. We besluiten dus de grens over te gaan en dan weer terug te keren.

Het dichtstbijzijnde plaatsje is Hot Springs. Hier zijn inderdaad hete bronnen, waar een heel waterpark omheen is gebouwd. Dat bezoeken we niet, maar we willen wel lunchen en stoppen bij Dale's Family Restaurant tegenover het park (naderhand zien we, dat we beter door hadden kunnen rijden).

We krijgen een tafeltje achterin en moeten lang wachten op service, terwijl anderen, die later kwamen, wel bediend worden. Ik ga uiteindelijk vriendelijk (echt waar!) vragen, of ze onze bestelling op kunnen nemen, omdat we haast hebben. Dat gebeurt dan ook wel meteen.

Het eten komt daarna ook vrij snel. De meisjes en ik hebben ook een salad bar erbij genomen voor $3 extra, maar achteraf hebben we daar spijt van. Die stelt absoluut niets voor! De beloofde (met een kaartje) broccoli en bloemkool en veel meer dingen zijn er niet. We krijgen rauwe worteltjes, erwtjes en wat cottage cheese en dat is het wel.

De rest van de maaltijd is ok. Rick en ik hebben (zeer wel doorgrilde, op het verbrandde af) buffalo burgers en de anderen club sandwiches. De mayonnaise, die we bij de frietjes hebben gevraagd maakt veel goed. Advies: rij door het stadje Hot Springs in, want daar zijn, zo te zien althans, veel leukere restaurants!

We hebben dus besloten nu naar Nebraska door te rijden, dat is ongeveer 35 mijl verderop (zo'n vijftig kilometer). Onderweg zijn we blij met deze beslissing, want al gauw wordt het landschap heel erg saai! Echt prairie is het, zodra we de heuvels uit zijn. Zo af en toe een ranch en wat vee, maar verder niets! Hoe leven de mensen hier, vragen we ons af, zonder supermarkt, dokter, ziekenhuis of wat ook in de nabije omgeving?

Borden geven aan, dat we langs het Buffalo Gap National Grassland rijden. Een en al gras is het, onvoorstelbaar, wat een vlaktes met helemaal niets anders!

Al gauw zien we de borden, die de grenzen tussen de staten aangeven. Nebraska heeft als logo "The Good Life", waarvan wij maar een graantje (bijna letterlijk) meepikken. Dat van South Dakota zegt "Great Faces, Great Places", met Mount Rushmore erop. Beide borden zijn doorzeefd met kogelgaten. Welcome to the Wild West!

We rijden nog even door Nebraska in tot Rick kan omkeren. De lucht, die al nooit echt vrolijk eruit zag vandaag, is nu wel heel erg donker en al gauw plenst het. Misschien is het door de regen, maar we missen onze afslag terug naar Hot Springs en komen daar pas tien mijl later achter! Oeps!

Gauw maken we rechtsomkeerts, want we willen naar de Mammoth Site daar. Gelukkig is de regen inmiddels weer opgehouden en het blijkt daar toch allemaal binnen te zijn (logisch ook wel, want de weersomstandigheden zouden natuurlijk invloed hebben op de blootgelegde skeletten).

De kaartjes voor een familie van vijf kosten $30 (familielidmaatschap, individueel zou duurder zijn). We kijken een korte film over de geschiedenis van de verschillende mammoetsoorten (ik dacht altijd, dat er maar een was, weer wat geleerd). Daarna begroet Daniel ons hartelijk en neemt ons mee voor een rondleiding.

Wij zijn hier tijdens de enige maand, dat er vrijwilligers bezig zijn aan de excavatie. In die maand ontdekken ze genoeg materiaal om er de rest van het jaar mee bezig te zijn! Deze put met fossielen, die door natuurlijke omstandigheden is ontstaan, heeft nog minstens twaalf meter te gaan, de ware diepte is niet bekend.

Het is enorm interessant allemaal! Er zijn ettelijke skeletten van mammoeten gevonden, allemaal mannelijk (de vrouwtjes stootten de jongere mannetjes uit de kudde). Het merendeel is Colombiaanse mammoet (wist niet eens van het bestaan af) en een paar de ons bekende wollige mammoet. Ook de kinderen luisteren ademloos, want dit is geschiedenis in werking!




Katja mag met een mammoetkaak rondlopen, zodat iedereen hem kan voelen. Ze doet dat op haar gewoonlijke spontane manier. Heel leuk om te zien, hoe anders mijn dochter is dan ik op die leeftijd!


Na de rondleiding kijken we nog wat rond, maar rijden dan gauw terug naar Wind Cave NP. We willen wel graag de grotten in. Helaas gaat dat niet lukken, want er zijn nog maar drie plaatsen vrij vandaag. Men raadt ons aan 's ochtends terug te komen. Gelukkig hebben we nog een aantal dagen, waar we dit in kunnen passen, want vooral Rick en Kai willen graag naar beneden hier.

Het is nu dus tijd om terug te gaan naar Rapid City. Misschien maar goed ook, want iedereen is moe. We nemen de "snelweg" (zo af en toe vierbaans) terug en Rick moet op het laatste moment nog een paar herten ontwijken. Oef!

We rijden door Custer en Hill City, allebei leuke plaatsjes, maar willen in Rapid City gaan eten. In een boek vind ik het Landmark Restaurant, maar daar blijkt een nieuwe chef aan het werk te zijn, die alleen maar hamburgers kan maken. Daar vind ik dus niets aan en dat weet Rick ook.

Gelukkig zien we vlak ernaast het Wine Cellar restaurant. Dat blijkt een schot in de roos! Lekkere, gewaagde gerechten met ongewone ingredienten, precies mijn (en Katja's) ding. Bovendien blijken ze een heerlijke rose te hebben. Ik had zo'n restaurant hier eigenlijk niet verwacht.

Vooraf bestellen we een quesadilla met brie en peer en gevulde eieren (heel anders, dan ik ooit hiervoor heb geproefd). Als hoofdgerecht neem ik de tournedos met blauwe kaas, die komt met lekkere aardappeltjes en verschillende gegrilde groentes. Ook de gerechten van de anderen zijn exquisiet voorbereid. Wie had dat hier verwacht? Dan moet ik er ook nog bij vermelden, dat Amy, de serveerster, een "can do girl" is. Zeer grote aanrader, dus, dit restaurant (niet goedkoop, maar het geld waard).

Terug in het hotel gaan Rick, Katja en Kai naar de film, Hancock. Saskia gaat even zwemmen, terwijl ik mijn blog bijwerk. Ik ben benieuwd, wat morgen zal brengen. Ik zie ons niet de hele dag bij Mount Rushmore rondlummelen om het vuurwerk maar te kunnen zien, maar wie weet.

Tuesday, July 1, 2008

Naar Rapid City

Na een beetje een onrustige nacht, zoals altijd voor we vroeg op moeten voor een vlucht, gaat Ricks wekker om vijf uur af. De mijne heb ik voor kwart over vijf gezet, drie kwartier vind ik genoeg om me klaar te maken. Maar de lieverd staat vroeger op om koffie voor mij te zetten!

Intussen probeer ik de kinderen ook tot leven te porren. In Kai en Saskia's geval gaat dat vrij makkelijk, maar zoals altijd komt er slechts gekreun uit Katja's bed. Gelukkig is ook zij voor haar doen vrij snel in het land der levenden. Tot mijn verbazing zijn we al om vijf voor zes helemaal klaar om te vertrekken, zeker een record!

De rit naar Dulles Airport verloopt vlot, het is prachtig zonnig weer. Met Rick erbij als United Premier reiziger is de check in ook zo voorbij. We mogen zelfs in de rij voor Premium Passagiers bij de veiligheidscontrole! En zo zitten we al net na zevenen bij onze gate. Ik wilde vroeg zijn, omdat we gratis tickets hebben, en had zeker niet verwacht, dat alles zo vlot zou gaan!

Als ontbijt halen we lekkere broodjes met ei en kaas bij Potbelly. Ook haalt Rick nog wat lattes voor ons bij Starbucks. Zo gaan de anderhalf uur voor ons vertrek snel voorbij en voor we het weten kunnen we aan boord.

We hebben rij 18 (raam en midden) en rij 19 (raam, midden, gangpad). Rick is zo vriendelijk om de kinderen de hele rij te geven en zelf de middenplaats naast mij in te nemen. Hij slaapt bijna de hele vlucht, terwijl de kinderen naar muziek luisteren en ik lees en naar de verkeerscontrole luister.

Als de piloot de landing aankondigt kijk ik uit mijn raam en zie de skyline van Chicago prachtig! Kai en ik nemen er allerlei foto's van. Het is alweer een aantal jaren geleden, dat we een paar dagen in deze heel leuke stad doorbrachten.


De Chicago Skyline

De landing gaat heel rustig (er wordt vaak gezegd, dat een plotselinge landing wordt uitgevoerd door een ex-marine piloot en een rustige door een ex-landmacht piloot, of dat waar is weet ik niet, natuurlijk). O'Hare is een heel modern vliegveld met allerlei eetgelegenheidjes.

We hebben hier bijna tweeeneenhalf uur om over te stappen en onze gate is naast degene, waar we geland zijn. Dat zul je altijd zien, als je meer dan genoeg tijd hebt hoef je nauwelijks te lopen, maar heb je maar een half uurtje, dan moet je naar de andere kant van het vliegveld rennen!

In een van de speciale hokjes, waar je je laptop kunt aansluiten, lees ik mijn email en werk mijn blog bij. Wat ons opviel op Dulles en ook hier op O'Hare is, dat er bakken staan om kranten, blikjes en glas te recyclen. Een goed initiatief, alleen lijken de passagiers die op O'Hare althans niet te kunnen vinden, getuige de achtergelaten troep op de stoelen!

Als lunch halen we nog snel even een paar pizza's van Wolfgang Puck, die we in het vliegtuig op zullen eten (de spicy chicken is een aanrader!). Ik ga even drinken voor mezelf en de kinderen kopen en als ik terugkom bij de gate wordt tot mijn verbazing mijn naam omgeroepen.

Bij het podium staat Rick breed te lachen en gebaart, dat ik even moet komen. De heel vriendelijke United agent heeft gezien, dat hij executive Premier is en er zijn stoelen open in Economy Plus. Zij wil die aan ons geven, in plaats van aan een niet frequent traveler.

Nou, prima natuurlijk, daar zeg ik geen nee tegen! Na de vorige vlucht met moeite mijn rugzak tussen de stoelen geduwd te hebben en de rugleuning van de jongen voor me in mijn gezicht gehad te hebben, waardoor ik niet, zoals ik wilde, op mijn computer kon werken, klinkt dat zelfs goddelijk!

Een van de rijen, die we krijgen, is de nooduitgang. Saskia is daar te jong voor, dus zij en ik nemen de raam- en middenplaats op rij 3 in. Rick, Katja en Kai krijgen de nooduitgang en moeten bevestigend antwoorden op de vraag van de flight attendant of zij de deuren kunnen bedienen. Kai is er met 16 net oud genoeg voor.

Saskia baalt er eerst van, dat er een vreemdeling naast haar zal komen zitten, maar dat blijkt een heel aardige oudere dame te zijn. Ik schat haar in de zeventig, of misschien zelfs ouder. Ze ziet er zeer goed verzorgd uit, maar aan haar verschijning kan ik ook zien, dat ze een levensgenietster is.

Onder de keurige rode blouse en zwarte broek en als juwelen een mooi horloge, mooie trouwring en diamanten zie ik, als ik iets in mijn tas wil stoppen, zwarte sandalen met rode sokken en grappige poesjes erop. Ook haar nagels zijn gedurfd gelakt: een Franse manicure (roze met wit), maar in plaats van wit zijn de toppen van haar nagels rood.

Helaas werkt de audio niet in onze rij en we willen allebei naar de cockpit luisteren. Uiteindelijk doen we onze koptelefoons in de armleuningen van de mensen voor ons, maar dan nog hoor ik nauwelijks iets.

De man van de dame zit aan de overkant aan het gangpad en ze zijn duidelijk nog zeer verliefd. Als ze dan ook nog (net als ik) een wit wijntje bestelt als drankje, zeg ik tegen Saskia, dat ik later ook zo wil zijn.

De dame denkt, dat ik het tegen haar heb, en ik vertaal het gewoon voor haar, ze mag best weten, dat ik haar een leuk iemand vindt. Ze glundert bij dat compliment en zegt: "You just have to find the joy in it all". Later hoor ik haar tegen de flight attendant zeggen, dat ze al 47 jaar getrouwd zijn! Ik teken ervoor!

Eenmaal geland in Rapid City haalt Rick de sleutel van onze auto bij Hertz, terwijl de kinderen en ik de bagage van de band slepen. Binnen het kwartier zitten we in onze zilverkleurige Nissan Armada en willen wegrijden. Maar als Rick de Garmin uitpakt voor navigatie blijkt de aansluiting daarvan gebroken! Dat is balen, zeker als ik me ook realiseer, dat ik wel de AAA boeken mee heb, maar niet de kaarten!

We klooien wat aan en krijgen de aansluiting toch aan het werk in de aansteker met een papiertje. Hoe lang dit zal werken? In ieder geval leidt Garmin ons bekwaam naar Bear Country USA, onze eerste stop van deze reis.

Nou, dit openlucht park, waar je met de auto doorheen rijdt, blijkt een groot succes. In het begin valt het mij een beetje tegen. We zien wel elk en van ieder dier een of twee, maar de meesten liggen te slapen.

Maar dan zien we een hele file voor ons. Dat blijkt het gedeelte met de beren te zijn. En dat is leuk! De beren zijn flink actief (we krijgen zelfs een 18+ standje te zien tot grote hilariteit van iedereen) en lopen voor en achter de auto's langs. Ze zijn duidelijk aan mensen gewend en, al wordt er aan de ingang gezegd, dat het niet mag, we wagen het toch af en toe onze ramen te openen om te fotograferen.

Als we door het park gereden zijn is er nog "babyland". Hier zien we een aantal dieren, die hier (en de meesten ook bij ons in de buurt) in het wild voorkomen: wasbeertjes, stinkdieren, dassen, vosjes, bevers en otters, allemaal erg leuk.

Maar het grote hoogtepunt zijn de babywolfjes (twee pups) en babybeertjes, waarvan er een heel aantal zijn. Super schattig zijn die wolbaaltjes en we benijden allemaal een fotograaf, die om de een of andere reden vlakbij mag komen. Ook hier zijn we zeker een half uur zoet met ooohs en aaahs over die schatjes! Bear Country USA is zeker een aanrader en een leuk begin van deze vakantie.


Met wat moeite, want de weg ernaartoe is opgebroken, vinden we ons hotel, de Hampton Inn Rapid City. We krijgen meteen een zakje met chocolaatjes aangereikt als pleister op de "construction" wond. Heel leuk!

Tot Saskia's grote vreugde krijgen we de kamer naast het zwembad toegewezen. Het is een ruime kamer met twee queensize bedden, een ijskastje en een microwave. We hebben er een extra bed bij gevraagd, zodat we met zijn vijven terecht kunnen.

Iedereen is moe van het vroege opstaan en onze magen zijn ook nog op oostkust tijd. We kijken online naar een leuk restaurant en de keuze valt op de Firehouse Brewing Company. Ondanks het feit, dat Garmin het nu vertikt, wat we ook doen, vinden we het historische gedeelte van Rapid City al gauw.

Dat blijkt erg leuk te zijn met op iedere straathoek een beeld van een president. Het restaurant is gauw gevonden en een parkeerplaats ook. We lopen nog even een informatiestandje binnen om te zien of ze kaarten hebben. Ze bieden een getekende kaart, die niet op schaal is, maar dat zal voor nu wel voldoende zijn.

Het restaurant blijkt een leuk terras te hebben en we krijgen meteen een tafeltje. De dreigende onweersbui, die er al de hele middag hing, is afgedreven en het wordt mooi zonnig en ook meteen lekker warm.

Katja en ik bestellen calamari en Kai en Saskia "boneless chicken wings" en gefrituurde uienringen met buffalo saus vooraf. Super lekker! En het hoofdgerecht, voor mij een bisonsteak met blauwe kaas en uitjes, gaat er ook prima in. Een heel leuk restaurant is dit, een aanrader voor Rapid City!

Op de terugweg gaan we op zoek naar een Best Buy om te kijken, of ze een vervanging hebben voor de Garmin stekker. Het blijkt om een al bekend euvel te gaan en Garmin verstrekt zelf al vervangingen ervoor. Alleen heeft de Best Buy er geen voorhanden. Die wordt overnacht besteld en zal er op zijn laatst op donderdag zijn. Toch wel prima service is dat weer!

We haasten ons terug naar het hotel, waar Katja, Kai en ik gaan relaxen. Saskia en Rick hebben daarentegen nog energie genoeg om naar het zwembad te gaan! Daar is dan ook een grote glijbaan, dus erg leuk vooral voor ons waterratje! Maar dat we (voor hier) vroeg naar bed zullen gaan is zeker!